Wady wzroku: starczowzroczność (prezbiopia)
DEFINICJA I EPIDEMIOLOGIA
Starczowzroczność to trudności z prawidłowym wyostrzaniem
(ogniskowaniem) obrazu przedmiotów widzianych z bliskiej odległości.
Występuje powszechnie u osób po 40-tce. Postęp wady ustaje zazwyczaj
około 60-65 roku życia.
SYMPTOMY
Pierwszym i najbardziej powszechnym objawem jest oczywiście trudność w
wykonywaniu zadań wymagających patrzenia z bliska, takich jak czytanie
lub nawlekanie igły.
PRZYCZYNY
Starczowzroczność jest powodowana twardnieniem soczewki związanym z
procesem starzenia się; z tego powodu może być uważana za proces
fizjologiczny.
CZYNNIKI KLINICZNE I ANATOMICZNE
Ze względu na postępujące z wiekiem sztywnienie tkanek, soczewka oka
stopniowo traci zdolność do zmiany swojej krzywizny, dzięki której
mogła wyostrzać (ogniskować) na siatkówce obraz obiektów znajdujących
się blisko. Możliwości akomodacji oka są największe w dzieciństwie
(około 14 dioptrii) i stopniowo zmniejszają się wraz z postępującym
procesem starzenia, aż w końcu całkowicie zanikają między 60 a 65
rokiem życia.
|
|
|
|
