Wady wzroku: nadwzroczność (hypermetropia)
DEFINICJA I EPIDEMIOLOGIA
Nadwzroczność to wada mająca wpływ na jakość widzenia z bliska. Jest
to niezwykle rozpowszechniony problem: uważa się, że aż 50% wszystkich
osób korzystających z form korekcji wzroku (okulary, soczewki
kontaktowe, itp.) ma nadwzroczność. Wada ta nazywana jest tez „hypermetropią”.
SYMPTOMY
Zamazany obraz, zwłaszcza podczas patrzenia z bliska, oraz trudności z
dłuższym czytaniem. Wada może być także przyczyną bólów głowy i
podrażnienia spojówki.
PRZYCZYNY
Nadwzroczność jest z natury dziedziczna i najczęściej przejawia się we
wczesnym dzieciństwie, chociaż może się nie objawiać przez wiele lat.
Może także cofnąć się lub nie zostać wykryta dzięki skompensowaniu
akomodacji i ujawnić się, dopiero gdy soczewka nie jest już w stanie
„nadrabiać” braków.
CZYNNIKI KLINICZNE I ANATOMICZNE
Gałka oczna jest krótsza bądź przy prawidłowej długości gałki rogówka
jest mniej zakrzywiona niż normalnie. Z tego powodu światło pada z
tyłu, za siatkówką zamiast bezpośrednio na nią. W takim przypadku,
jeśli wada nie jest zbyt duża, soczewka jest w stanie zrekompensować
nieprawidłowości w akomodacji poprzez mechanizm ogniskowania, co
zapewnia prawidłowe widzenie zarówno z małej jak i dużej odległości.
Taki sposób akomodacji wymaga jednak ogromnego wysiłku.
W poważniejszych przypadkach, lub gdy naturalna zdolność ogniskowania
soczewki stopniowo wraz z wiekiem zanika (patrz rozdział o
starowzroczności), nadwzroczność uniemożliwia prawidłowe, ostre
widzenie zarówno z bliska jak i z daleka.
W przypadku dzieci nadwzroczność występuje często wraz z zezem
zbieżnym.
|
|
|
|
