Utrata zdolności prawidłowego widzenia we
współczesnej cywilizacji.
Jednym z głównych ograniczeń współczesnej cywilizacji jest fakt, że
od wczesnego dzieciństwa oko ludzkie jest przyzwyczajane do patrzenia
z bliska, rzadko mając możliwość wyćwiczenia „sokolego wzroku”,
umiejętności, której ukryty potencjał tkwi w nas od zarania ludzkości.
Powszechnie wiadomo, że z czasem możliwości ludzkiego wzroku ulegały
wielu zmianom.
Jeśli rozpatrzymy, jaki procent populacji obecnie ma problemy ze
wzrokiem i porównamy go do ostatniego stulecia lub tysiąclecia, to
odkryjemy, że problemy te są teraz dużo bardziej rozpowszechnione.
Liczba osób, których wzrok jest ograniczony z powodu
krótkowzroczności, dalekowzroczności lub innych wad jest znacznie
większa niż było to w przeszłości. Dane te można rozpatrywać w świetle
różnych interpretacji.
Według dr D. E. Borghi, zasłużonego włoskiego optyka, krótkowzroczność
jest spadkiem, jaki pozostawiła nam cywilizacja. Podczas konferencji,
która odbyła się 7 grudnia 1889r na terenie Mediolańskiego Klubu
Filologicznego (Circolo Filologico Milanese) powiedział: „Moi drodzy
krótkowzroczni przyjaciele, mówię wam uśmiechajcie się i bądźcie
szczęśliwi, bo wasze oczy są nieomylnym znakiem postępu i cywilizacji.
Furnari nie znalazł ani jednego krótkowidza wśród dzikich Kabili, a i
mnie wiadomo, że krótkowzroczność jest nieznana wśród Abisynian. Z
drugiej zaś strony, w Niemczech stan taki stał się już zasadą. Niemcy
z duma twierdzą, że duża ilość krótkowzrocznych obywateli wskazuje na
wyższość intelektualną narodu, a rozwój cywilizacji postępuje zgodnie
z rozwojem krótkowzroczności”.
Wynika to w głównej mierze z odmiennego sposobu wykorzystania
zdolności widzenia. Życie w mieście zmusza oko do pracy w coraz
bardziej ograniczonym polu widzenia. Jak często w ciągu całego dnia
mamy możliwość skierowania wzroku na obiekty znajdujące się naprawdę
daleko nie będąc ograniczonym przez domy, mury czy inne bariery
ograniczające nasz widok? Zdarza się to naprawdę rzadko.
Z wyjątkiem tych, którzy mieszkają w wysokich górach lub nad morzem,
horyzont dla większości ludzi jest pojęciem funkcjonującym tylko w ich
wyobraźni. Żyjemy nie mając praktycznie żadnej możliwości popatrzenia
przez rozległe połacie ziemi czy szeroko rozlane morze na jakiś mały
punkt w oddali, który staralibyśmy się zobaczyć wyraźnie, nawet jeśli
sprawiało by nam to trudność. A ci, którzy maja na tyle szczęścia,
żeby móc korzystać z tych naturalnych sposobów ćwiczenia wzroku, robią
to tylko przelotnie, nie dłużej niż kilka minut, i znów wracają do
swoich codziennych zajęć.
Dziś, większość naukowców podkreśla znaczenie pewnych wybranych
czynników obecnych w historii rozwoju ludzkości, które determinują
geny wad refrakcji oka (ametropii). W populacjach, których przetrwanie
zależało od polowań i rybołówstwa wady wzroku są praktycznie nieznane. Ponieważ ostrość wzroku decyduje o skuteczności podczas
polowania, jednostki cierpiące z powodu wady wzroku są wyrzucane poza
nawias danej społeczności, mają mniej możliwości znalezienia partnera
a tym samym posiadania potomstwa a wskaźnik śmiertelności jest wyższy.
Jednak z czasem, gdy postęp cywilizacyjny doprowadza do rozwoju
rolnictwa, a później urbanizacji, jednostki z wadami oczu nie są już
więcej dyskryminowane.
Ponadto, nie można przeoczyć wpływu, jaki na nasze zdolności widzenia
ma telewizja i komputery. Tylne oświetlenie sprawia, że ich monitory
nadmiernie pobudzają nasze oczy doprowadzając do ich przemęczenia.
Powinniśmy również pamiętać, że rzadko kiedy przestrzegamy zasad
dotyczących prawidłowego ich użytkowania jeśli chodzi o odpowiednią
odległość, jasność obrazu czy czas, po którym powinniśmy zrobić
przerwę.
Dlatego też, fakt patrzenia na daną, niezmienną odległość przez wiele
godzin dziennie, bez żadnej możliwości drastycznej zmiany ograniczył z
czasem możliwości naszego wzroku. Prowadzi to do coraz większego
rozpowszechniania się problemów związanych z prawidłową ostrością czy
akomodacją oka i coraz częstszych przypadków krótkowzroczności u osób
z młodszego pokolenia a później stanów chorobowych całego systemu
wzroku.
Prawdą jest także to, że średnia długość życia populacji teraz jest
dużo większa niż kiedyś, co oznacza, że coraz bardziej rośnie
prawdopodobieństwo pojawienia się problemów ze wzrokiem o podłożu
fizjologicznym, takich jak starczowzroczność.
|
|
|
|
